هرگاه كسي در كاري كه مهارت داشت، فعاليت مي‏كرد، حضرت به نيكي، او را احترام مي‏گذاشت. در بيان شرافت و عزت كارگران همين بس كه رسول اكرم صلي‏الله‏عليه‏و‏آله با افتخار، بر دستشان بوسه زد. مي‏گويند پس از آنكه پيامبر از جنگ «تبوك» بازگشت، سعد انصاري به پيشواز آن حضرت شتافت و با حضرت دست داد. پيامبر به او فرمود: دستت چه شده كه چنين زبر و خشن است؟ سعد گفت: اي رسول خدا! با طناب و بيل كار مي‏كنم و درآمدي براي خرج زندگي خود و خانواده‏ام كسب مي‏كنم. ازاين‏رو، دستم خشن شده است. حضرت دستان سعد را در دست‏هاي مهربان خويش گرفت و آنها را بوسيد و فرمود: «اين دستي است كه آتش دوزخ به آن نمي‏رسد».

چنين نگوييد. اگر اين جوان كار مي‏كند تا نيازمندي‏هاي خود را تأمين كند و به ديگران محتاج نباشد، در راه خدا گام برداشته است. همچنين اگر به نفع پدر و مادر ناتوان و كودكان خردسالش كار كند و آنها را از مردم بي‏نياز سازد، باز هم در راه خدا قدم برداشته است.

«رسول اللّه‏ صلي‏الله‏عليه‏و‏آله هرگاه كسي را مي‏ديد كه توجه او را جلب مي‏كرد و از وي خوشش مي‏آمد، از ديگران مي‏پرسيد: آيا شغل و حرفه‏اي هم دارد؟ اگر گفته مي‏شد كه حرفه‏اي ندارد، حضرت مي‏فرمود: از چشم من افتاد. مي‏پرسيدند: چرا اي رسول خدا؟ و او مي‏فرمود: چون اگر مؤمن حرفه‏اي نداشته باشد، دين خود را وسيله معاش قرار مي‏دهد».

امام علي(علیه السلام) می فرمایند: